رییس به پای میز محاکمه کشیده شد 

         چند روز پیش برای سومین بار با بچه ها به دیدن فیلم "رییس" آخرین ساخته استاد کیمیایی رفتیم.

      پس از پایان فیلم همه به من لیچار گفتند:تو هم با این کارگردان مورد علاقه ات.هم تو هم داش مسعود فنا شده اید فقط دارید دست و پا می زنید که بگید ما زنده ایم.

جواب دوستان را دادم و از نوع سینمای استاد دفاع کردم.

شما رو دعوت می کنم این گفتگو را بخونید تا با استاد و سینمای او بیشتر آشنا بشوید.

به محاکمه خود نشسته‌ام (گفت و گوي امير قادري با مسعود كيميايي)

                    http://www.cinemaema.com/NewsArticle2378.html

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

راستی فیلم" روز سوم"را دیدم.واقعا خوش ساخت و قوی بود.

درباره ی روز سوم هم چند خطی نوشتم و با عوامل در حال گفتگو هستم.

تا فرصت هست فیلم روز سوم را ببینید تا با هم بعدا کلنجار بریم.

مخلصیم

     نگاهی به فیلم"رییس"

     آخرین ساخته استاد مسعود کیمیایی

باز طلا رو مس كردي رییس!

اما طلای رفاقت همیشه ۲۴ عیاره رییس!!! 

هركس كه فيلم هاي "حكم" و "رئیس" را ديده باشد، از علاقه فراوان مسعود كيميايي به داستان هاي مافيايي كاملا آگاه مي شود. اما چرا اين دو فيلم، خصوصا "رئیس" در مقايسه با نمونه هاي خارجي، بسيار ضعيف تر به نظر مي رسند؟!            

عده اي عقيده دارند كه مافيا يك چيز غربي است و چون در ايران اصلا مافيا نداريم (!) نمي توان چنين داستان هايي را ايرونيزه كرد. شايد از نظر اين عده، باندهاي موجود در كشور "مافيها" به حساب مي آيند! حقيقت اين است كه باندهاي مافيايي ايراني كمابيش مشابه باندهاي مافيايي روسي عمل مي كنند. با درنظر گرفتن اين مساله، يكي از خطاهاي بزرگ مسعود كيميايي در فيلم "رئیس" مشخص مي شود. چرا كه الگوي مافياي این فیلم بيشتر آل كاپوني است تا روسي. اگر كيميايي علاوه بر عدم انجام اين اشتباه، در نگارش فيلمنامه از يك همكار فيلمنامه نويس جوان بهره مي برد، مسلما "رئیس" فيلم جذابي از كار در مي آمد چرا كه هم بازيگران نام آشنايي دارد، هم عليرضا زرين دست فيلمبردار و هم مسعود كيميايي كارگردان را.  اما فيلمنامه تبديل به پاشنه آشيل "رئیس" شده و اين به سبب اصرار كيميايي مبني بر نگارش فيلمنامه هاي آثارش است. اين در حالي است كه كيميايي فيلمنامه نويس ديگر تمام شده است. او به جاي روايت قصه هاي جذاب، سعي مي كند ديالوگ هاي به اصطلاح "شعرگون" بنويسد و البته اين شيوه براي نمايشنامه نويسي مناسب است. به همين سبب، فیلم های یک دهه اخیر كيميايي ديگر جذابيت آثاري همچون "قيصر و گوزن ها" را ندارند.

چرا كيميايي فيلمنامه نويس تمام شد؟ علت اين اتفاق شوم براي سينماي ايران وجود عده اي قلم به دست چاپلوس است كه پس از اكران هر فيلم از مسعود كيميايي، به جاي نوشتن نقدهاي سازنده، به مداحي تازه ترين اثر او مي پردازند و وصف ها درباره ديالوگ هاي شعرگون كيميايي مي نويسند،‌اين درحالي است كه عنصر سازنده يك فيلم "نما" يا "شات" محسوب مي شود و ماجراي فيلم بيشتر با تكيه بر اعمال شخصيت ها پيش مي رود. مگر تئاتر است كه با ديالوگ شخصيت پيش برود؟ ديالوگ فيلم در مقابل اعمالي كه از شخصيت ها سر مي زند از بار دراماتيك به مراتب كمتري برخوردار است و برخي منتقدان گويا فرق نمايشنامه و فيلمنامه را نمي دانند! مثل ارادت اين افراد به مسعود كيميايي همانند مثل ارادت آن نوكر به ارباب خفته اش  است كه براي رفع مزاحمت هاي مگس هاي اطراف ارباب خفته، يك قوطي اسپري پيف پاف را روي صورت آن بخت برگشته خالي مي كند! هركس هم كه اعتراض كند او را به نفهميدن ماهيت سينما متهم مي كنند! آري! اين افراد كيميايي فيلمنامه نويس را كشتند و ديري نمي پايد كه كيميايي كارگردان را هم مي كشند تا يك پايان تراژيك براي مسعود كيميايي رقم بخورد. اينها با دوستي خاله خرسه وارشان كار كيمياگر قصه ما را بدانجا رساندند كه طلا را به مس تبديل كند!

تفاوت ميان كيميايي فيلمنامه نويس با كيميايي كارگردان از زمين تا آسمان است. او براي روايت قصه اي كه اصلا جذاب و مسحوركننده نيست، تصاوير زيبايي را انتخاب مي كند و در بازي گرفتن از بازيگران بسيار عالي عمل كرده است. اما چون اين موارد خوب فيلم رييس از هارموني برخوردار نيستند و به دليل ضعف مفرط فيلمنامه از آفرينش يك اثر منسجم عاجز مي مانند، طبيعي است كه جنبه هاي خوب كار كمتر به چشم مي آيد.

نکته۱:نعمت حقیقی فیلمبردار فیلم خاک در خاطراتش می گوید: مسعود از همان دوران جوانی ساخت فیلم گانگستری سیاه را در سر داشت و همیشه می گفت "نعمت -کی میشه من فیلم گانگستری با تمام قواعدی که در ذهن دارم بسازم.

آخر به این آرزو رسید رییس!!!!

بازم رییس طلای ۲۴ عیار رفاقت رو بالا برد.

دمت گرم رییس!!